Insj’Allah

Religie is een onderwerp dat vaak aan bod komt tijdens de lessen.
Onlangs wilde iemand weten hoe het in het Nederlands heet: “als je dood bent en God weet nog niet of je moet naar paradijs of hel. Als jij spijt hebt, mag jij naar paradijs. Als jij niet spijt hebt, dan hel.”
Ik had nooit gedacht dat ik de woorden “voorgeborchte” en “vagevuur”nog eens op een schoolbord zou schrijven.
“Wat ik niet begrijp” zegt Zarah op een dag, “is dat jullie zeggen: God is drie. Wij zeggen: God is één.”
Oké, denk ik. Kolfje naar mijn hand. En teken een driehoek op het bord.
“Hoeveel figuren zie je hier staan?” vraag ik.
“Drie lijnen”, zegt Naima. Een slimmerik.
“Hoeveel driehoeken?” Ik zal haar krijgen.
“Tja, eentje,” moet ze toegeven.
Voor de volledigheid schrijf ik de woorden God, Jezus Christus en Heilige Geest bij de punten.

Een andere keer laat ik ze een schrijfopdracht maken over de toekomst. “Hoe denk je dat de wereld er over honderd jaar uitziet?” Het leek me een leuke uitdagende opdracht, waarbij ze hun fantasie de vrije loop kunnen laten. Zonder die ingewikkelde verleden tijd. En met vliegende auto’s tegen het fileprobleem. Een medicijn tegen kanker. En hopelijk meer eenheid op politiek en religieus gebied.
De opdracht stuit echter op weerstand. “Hoe kunnen we nou weten hoe de wereld er dan uitziet?” zegt de meest mondige leerling. “Wij geloven dat het allemaal in Gods hand is.”
“Je kunt het ook niet weten,” zeg ik. “Gebruik je fantasie. Hoe zou je willen dat de wereld er dan uitziet?”
Verbouwereerd kijken ze elkaar aan.
“Dan nog” zegt Bouchra weer, “Wij kunnen wel zo veel willen, maar God beslist of het gebeurt of niet. Dit is echt een heel moeilijke opdracht voor ons. Ik kan me toch niet voorstellen wat God wil?”
Uiteindelijk geef ik een alternatieve opdracht, zodat ze kunnen kiezen. Ze kiezen allemaal voor de alternatieve opdracht.