De lessen zijn na enkele weken nu redelijk op gang, er is een vaste kern van ongeveer 5 mensen die ik elke week zie en wat mensen die er als los zand omheen hangen. Ook is er elke week wel iemand die zegt: Geeft u hier taalles, wat leuk, ik kom ook volgende week! Niet, dat dat dan altijd gebeurt, maar er is een markt voor wat ik probeer te doen.
Het is langzaamaan iets minder vies aan het worden. Er is ook minder troep. Helaas is er ook minder eten.
Er zitten nu consequent 2 beveiligers beneden en de ruimte waar het eten staat is op slot. Alleen de beveiligers hebben de sleutel. De laatste keren dat ik er was stonden er alleen nog zakken en zakken met brood - veelal pide (Turks brood) en stokbrood. Vanochtend kwam er een man van een kinderboerderij het oude brood ophalen. Dat is dan ook echt oud, beschimmeld.
Toen ik vanochtend arriveerde, leek iedereen nog in diepe rust. De meesten doen mee met de ramadan. Omdat ze voor voedsel afhankelijk zijn van de - door moslims gerunde -winkels en de moskee op het aangrenzende plein, was het voedsel de vorige avond pas heel laat gekomen. Voor de christenen onder de bewoners natuurlijk ook lastig.
Ik vroeg Thomas, die wel wakker was, waar nou echt behoefte aan was. Kaas, zei hij. En dan graag in plakken, niet aan een stuk, in verband met de distributie. Ik haalde voor een tientje kaasplakken, leve de Liddl daar op het plein, bij de AH is het bijna 2 x zo duur. Ook nog maar 2 bakken druiven - fruit is goed voor een mens. Voor mijn portemonnee is het maar goed dat ik er niet elke dag kom.
Thomas vertelde dat er gisteren wel brood was gekomen maar geen soep. Vervelend natuurlijk. Maar hij was erg blij met de beveiligers. Die hielpen om dreigende conflicten te sussen, anders draait hij daar veel voor op. Hij maakte een gebaar van diep zuchten. "Opluchting?" zei ik. Ja, dat was het woord dat hij zocht. Beveiliging is beter dan soep, zei hij nog.
Een stuk of 8 leergierigen hebben zich om de lage tafel verzameld aan het eind van de les. Het schrift van Alice is zoek en ik heb geen nieuwe meer. Ik geef haar losse blaadjes en een map.
Een luidruchtige man is erbij komen zitten. De pakken kaas worden door Thomas aan de aanwezigen gegeven met het verzoek om eerlijk te delen. De luidruchtige man pakt ook een pakje. Dat schiet Thomas in het verkeerde keelgat. Hij legt me later uit dat deze man niet in de vluchtflat woont; hij woont bij zijn vriendin even verderop. Bovendien is het dezelfde man die gisteren het pas door Thomas schoongemaakte toilet weer vies maakte, door er een emmer vuil water in leeg te gooien, wat nogal gespetter gaf. Ze bijten elkaar in het Arabisch onvriendelijkheden toe. De andere aanwezigen proberen de boel te sussen, roepen dat de luidruchtige man moet stoppen. Die gooit boos zijn schrift neer en maakt aanstalten om weg te lopen, maar blijft nog even staan schreeuwen. Ik prijs me gelukkig met mijn 1.80 meter als ik voor hem ga staan en zeg dat ik in mijn klas geen geschreeuw tolereer. Hij bindt in en vertrekt. Ik blijf hem achtervolgen tot hij de deur door is.
Als je je geroepen voelt om iets te doen voor deze mensen: er is af en toe behoefte aan mensen die een wasje willen draaien. Als je in de buurt woont van de Jan Tooropstraat zou je een bewoner (of meer) kunnen aanbieden dat er bij jou gedoucht kan worden. Breng kaas, fruit of groente - maar niet 10 rauwe bloemkolen, zoals vorige week gebeurde, want er kan ter plekke niet gekookt worden. Als je een kist tomaten, komkommers of bananen over hebt, denk ik dat die wel op komen. Je kunt er ook heen om te informeren wat er die dag nodig is. De beveiligers zijn aardig en aanspreekbaar.
