De laatste keer over de hoofddoek

Wilders wil weer iets. Hij noemt het kopvoddentaks: belasting op de hoofddoek. Wel 1000 euro per jaar zouden draagsters ervan moeten dokken om de staatskas te spekken! Hij noemt het zelf een doordacht plan, maar hoe wil hij dat controleren? Wonderlijk toch, die man.
Gelukkig werd hij in de kamer en in de landelijke pers weggelachen. Mijn minst favoriete columnist, die man in de Telegraaf, noemde hem zelfs ‘die voddenkop’. Toch een aardige vondst.
Ook mijn – overwegend uit moslima’s bestaande – inburgeringsgroep moest er spontaan en hartelijk om lachen.
“Ook schoenen belasting?”
“Belasting op onze djellaba?”

Later in de les gaat het over verzekeringen, en waar je je allemaal voor kunt verzekeren. WA, je auto, je gezondheid, je inboedel, en zelfs je bril.
Suni, heel gevat: “En hoofddoekverzekering?”

Ik weet iets waar we belasting op zouden moeten heffen.
Humorloze politici.

Experiment geslaagd

(Zie bericht hieronder voor de aanleiding van dit experiment.)

Eerst een brede witte haarband. Dan een doorzichtig paarsblauw sjaaltje. Die prop ik onder de rand. Dan een witte sjaal, een mooi dun ding met glimmende streepjes. Ja: ik zie eruit als een Hollandse moslima.
Durf ik zo ook de straat op? Da’s een andere vraag. Mijn dochter wil niet mee. Ik hoef alleen maar naar de Albert Heijn, maar ja, het is wel zaterdagmiddag. En er werken allemaal Marokkaanse meisjes, die mij natuurlijk meteen doorhebben als fraudeur, en Marokkaanse jongens, die zich misschien ook van alles afvragen.
Wat me angst inboezemt, is een uitdaging (nou ja,…. Ik hoef niet te bungee-jumpen. Maar dit is een onschuldig experiment). Ik ga de straat op met mijn hoofddoek.
Niemand kijkt. Niemand kijkt! Ja, wat had ik dan verwacht?
Hij waait niet af. Het wordt er niet heel heet en kriebelig onder.
In de supermarkt kies ik, in plaats van voor gewone rundergrillworst, voor een halal broodbeleg. Ook al omdat de moslima achter de kassa me anders meteen door heeft. Verbeeld ik het me of kijkt ze me iets doordringender en langer aan? Ze zegt niets. Het moslim meisje bij de klantenservice, waar ik een krantje koop, vindt het ook heel gewoon, een vrouw van 1.80 meter met blonde wimpers en een bleek sproetengezicht met een hoofddoek.
Ik loop de supermarkt uit, en kijk recht in het gezicht van de buurvrouw. Wat zou die ervan zeggen?
Ze zegt niets. Ze loopt door. Ze herkent me niet!
En dat is meteen het opvallendste van wat er gebeurt. Zo belangrijk is het nou, zo’n hoofddoek.

Daar is -ie dan: de hoofddoekdiscussie

Ik vind het zo'n non-onderwerp: de hoofddoek!
Natuurlijk kleedt iedereen zich op een manier die hij of zij zelf prettig vindt.
En natuurlijk is dat ingegeven door cultuur en sociale achtergrond.
En natuurlijk willen we de gezichten van de mensen om ons heen zien, dus doe af die burqa!
En natuurlijk kijkt God niet naar je haar, maar in je hart!
Mijn cursisten zijn het allemaal met me eens. Negen van de elf in deze groep zijn moslima, acht daarvan dragen een hoofddoek. Het is nooit onderwerp van gesprek. Vrijheid, blijheid.
En dan komt Femke Halsema vertellen dat vrijheid betekent dat je hem "afslingert" ?!
Kom nou toch op, Femke. Zullen we dan meteen maar zo vrij zijn om op warme dagen ons t-shirt uit te trekken? Zoals de vrouwen in sommige landen al eeuwenlang doen? Zijn die dan vrijer?
Waar bestaat vrijheid nou eigenlijk uit, uit het al dan niet weglaten van een lap textiel?
Laten we met zijn allen zorg dragen voor goed onderwijs voor jongens en meisjes wereldwijd. Voor vrijheid van meningsuiting, onafhankelijke rechtsspraak en vrije verkiezingen. Dat zijn de pijlers van democratie en vrijheid, die ooit misschien zullen garanderen dat we vanuit een realistische kijk op de wereld gaan beseffen dat de vrijheid van een heel volk valt of staat met de vrijheid van elk individu erin.
Laten we de hoofddoekdiscussie voortaan achterwege laten, en ons richten op wat er wel toe doet.
Tineke Bennema, vandaag (11-9) in Trouw, eindigt haar stuk "Een driewerf hoera voor de hoofddoek" met de woorden:
Ik roep in Nederland geboren vrouwen op morgen vrijwillig een hoofddoek te dragen uit solidariteit met alle hoofddoekdraagsters in Nederland en om respect voor hen af te dwingen. Onder het motto: Baas in eigen hoofd.
Driewerf hoera voor Tineke!
Toen ik dat stuk in de pauze gelezen had, keerde ik terug het lokaal in en vertelde mijn cursisten wat ik had gelezen. Meriem had haar hoofddoek net even af, dus ik pakte hem van haar tafel en deed hem om mijn eigen hoofd. "Ja, mooi!", klonk het, en "goed, Margreet!", "ander gezicht!" .
Mijn ijdelheid gebood me, naar de spiegel te lopen om het resultaat te zien.
Mwwwwahh! Die kringen onder mijn ogen! En dat patroontje maakt me wel heel bleek! Mijn haar is mijn trots! Ik lijk wel 10 jaar ouder!
Hoe vrij ben ik zelf, van ijdelheid, en van de blikken die op mij gericht zijn?
Ik ga nu mijn klerenkast in, kijken wat morgen voor hoofddoek door kan gaan. Ik vind het een mooi experiment.