Soms wilde ik dat ik Arabisch sprak; de vrouwen die ik lesgeef spreken soms zinnen uit die me doen vermoeden dat het vol zit met prachtige uitdrukkingen.
Toen ik eens een videorecorder met tv-toestel wilde lenen bij Rik, de conciërge van de school waarin mijn lessen plaatsvinden, stuitte dat op enige weerstand. “Kan jouw bedrijf dat niet voor je aanschaffen,” bromde hij. Alsof mijn bedrijf dit soort apparatuur laat aanrukken voor die drie lessen per jaar dat ik een video wens te gebruiken. Maar hij wees een apparaat aan dat op een verrijdbare tafel in de gang stond: die kon ik meenemen.
Terug in de klas met de gewenste spullen, sloot ik een en ander naar behoren aan en duwde de videocassette erin. Een luide klik klonk, en het apparaat leek een eigen wil ontwikkeld te hebben: in plaats van het gevraagde af te spelen, kwam de video klik – ratel naar buiten, en klik - ratel werd hij weer naar binnen getrokken. Dat ging zo een poosje door en drukken op knopjes hielp er niets aan. De enige manier om de video er weer uit te halen, was door de stekker uit het apparaat te trekken. De klep zat nu in het apparaat en het kostte enige moeite om die weer op zijn plek te krijgen.
“Heb ik het nu stuk gemaakt?” vroeg ik me hardop af.
“Nee, het was al stuk, het is een oud apparaat”, zei Fatima.
“Het komt omdat Rik het gaf met een slecht hart”, wist Aïsha.
Het voelt als waar, wat ze zegt. De Arabische uitdrukking: “iets met een goed hart geven” vertaalde ik voor ze met “vanuit je hart geven” . Maar ik houd van de nuance die Aïsha’s uitdrukking eraan gaf.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten