Verbazing lijkt wel een groot thema in mijn functioneren voor de klas.
Als ik aan een groep van 11 volwassen vrouwen vraag, wie er zelf kunnen pinnen, en er toch 4 tussen zitten die het niet kunnen!
Ayisha heeft een man en 5 grote zoons. Zelf doet ze nooit boodschappen, dat doen de jongens. Dus hoeft ze ook geen geld op te nemen, zegt ze. Het zijn ook vrouwen die erg weinig geld aan zichzelf besteden: weinig kleren, weinig sierraden, geen make-up. In de pauze koffie voor zichzelf kopen voor 5 dubbeltjes vinden ze al te duur. Ayisha vertelt dat haar man een keer geld opnam waar zij bij was, en zijn hand ervoor hield zodat zij de pincode niet kon zien die hij intoetste! Ze vertelt het hikkend van de lach, maar op zo’n moment ben ik verbijsterd.
Het klokkijken is in de les het afgelopen jaar al een paar keer voorbijgekomen, en Dunya heeft hiervoor ook al twee jaar les gehad. Toch, als ze wil weten hoe laat het is, vraagt ze aan Layla: “Layla! Klok, wat?”
“Dunya!” roep ik. “Hoe laat is het?” Ze kijkt me niet-begrijpend aan. “Zeg eens: Hoe laat is het?” vraag ik haar.
“Oela es it” herhaalt ze. Het kost vier keer voordoen voordat ze het verstaanbaar nazegt. Dat vind ik ook wel tamelijk verbijsterend. Ik hoop dat het niet te erg op mijn gezicht te zien is.
Maar wat er vorige week gebeurde sloeg alles, en gelukkig lag de oorzaak niet bij mijn cursisten.
Na veel soebatten zouden we eindelijk weer eens een computerlokaal tot onze beschikking hebben. In een school dichtbij onze leslocatie. http://www.taalklas.nl/ , geweldige site voor wie zichzelf Nederlands wil leren. Ook http://www.nt2taalmenu.nl/ is heel uitgebreid. Ook onze KNS (Kennis van de Nederlandse Samenleving) methode verwijst naar een website met leerzame filmpjes. Kortom, we hadden er zin in.
De cursisten waren er, of tenminste, 10 van de 11. Ilhame is aan het afkicken van de migraine medicijnen. Jammer, want ze is de enige die wel eens thuis iets doet met een computer.
Er waren ook computers. Ze werkten. Er kwam alleen geen geluid uit: er waren geen boxen op aangesloten, en koptelefoons waren niet te vinden. Intussen leerde ik 10 mensen, die nog nooit een computer of toetsenbord hadden aangeraakt, hoe je een website opzoekt. Geloof me, daar ben je wel 45 minuten mee bezig. Natuurlijk wilden degenen, die al ingelogd waren, daar geluid bij: herhalen van woorden, gesproken tekst met een muisklik verbinden met een woord of een plaatje: Je hebt er echt geluid bij nodig.
Als ik aan een groep van 11 volwassen vrouwen vraag, wie er zelf kunnen pinnen, en er toch 4 tussen zitten die het niet kunnen!
Ayisha heeft een man en 5 grote zoons. Zelf doet ze nooit boodschappen, dat doen de jongens. Dus hoeft ze ook geen geld op te nemen, zegt ze. Het zijn ook vrouwen die erg weinig geld aan zichzelf besteden: weinig kleren, weinig sierraden, geen make-up. In de pauze koffie voor zichzelf kopen voor 5 dubbeltjes vinden ze al te duur. Ayisha vertelt dat haar man een keer geld opnam waar zij bij was, en zijn hand ervoor hield zodat zij de pincode niet kon zien die hij intoetste! Ze vertelt het hikkend van de lach, maar op zo’n moment ben ik verbijsterd.
Het klokkijken is in de les het afgelopen jaar al een paar keer voorbijgekomen, en Dunya heeft hiervoor ook al twee jaar les gehad. Toch, als ze wil weten hoe laat het is, vraagt ze aan Layla: “Layla! Klok, wat?”
“Dunya!” roep ik. “Hoe laat is het?” Ze kijkt me niet-begrijpend aan. “Zeg eens: Hoe laat is het?” vraag ik haar.
“Oela es it” herhaalt ze. Het kost vier keer voordoen voordat ze het verstaanbaar nazegt. Dat vind ik ook wel tamelijk verbijsterend. Ik hoop dat het niet te erg op mijn gezicht te zien is.
Maar wat er vorige week gebeurde sloeg alles, en gelukkig lag de oorzaak niet bij mijn cursisten.
Na veel soebatten zouden we eindelijk weer eens een computerlokaal tot onze beschikking hebben. In een school dichtbij onze leslocatie. http://www.taalklas.nl/ , geweldige site voor wie zichzelf Nederlands wil leren. Ook http://www.nt2taalmenu.nl/ is heel uitgebreid. Ook onze KNS (Kennis van de Nederlandse Samenleving) methode verwijst naar een website met leerzame filmpjes. Kortom, we hadden er zin in.
De cursisten waren er, of tenminste, 10 van de 11. Ilhame is aan het afkicken van de migraine medicijnen. Jammer, want ze is de enige die wel eens thuis iets doet met een computer.
Er waren ook computers. Ze werkten. Er kwam alleen geen geluid uit: er waren geen boxen op aangesloten, en koptelefoons waren niet te vinden. Intussen leerde ik 10 mensen, die nog nooit een computer of toetsenbord hadden aangeraakt, hoe je een website opzoekt. Geloof me, daar ben je wel 45 minuten mee bezig. Natuurlijk wilden degenen, die al ingelogd waren, daar geluid bij: herhalen van woorden, gesproken tekst met een muisklik verbinden met een woord of een plaatje: Je hebt er echt geluid bij nodig.
Dus ik nam de lift naar de begane grond, waar ik de beheerder wist te vinden.
“Die koptelefoons worden stukgetrokken door die kinderen,” wist hij te vertellen. Maar hij gaf me een doos met zo’n acht koptelefoons, en zijn eigen boxenset.
Van die acht koptelefoons waren er vier die het ook nog deden. Intussen was ik rood aangelopen en bleven de cursisten met drie tegelijk mijn naam roepen.
Een computerlokaal! In een basisschool! Met een beheerder met een salaris! Zou hij geen budget hebben?
Thank God it’s Friday, dacht ik na de les. Nu eerst aan de chocola.
2 opmerkingen:
Hoi lieverd, gefeliciteerd met je verjaardag, ik heb je e-mail niet meer.
Liefs van Pieta
herkenbaar!
Een reactie posten