Vandaag zit ik in het computerlokaal met nog maar een paar cursisten, de meesten zijn al naar werk of huis. De 3 die er nog zijn, zitten met hun rug naar de deur toe. Er komt een jongeman binnen met de vraag of ik een puntenslijper voor hem te leen heb. Ik kijk in mijn etui maar moet hem teleurstellen.
"Als ik er één nodig heb, vraag ik het altijd aan mijn cursisten. Virginia, heb jij er misschien één?"
Virginia, een beeldschone Aziatische, kijkt op en leent de jongen haar puntenslijper. Ik zie dat hij in de war raakt van haar prachtige tanden als ze lacht, haar ellenlange haar, haar stralende ogen. Hij slijpt zijn potlood. Dan bedankt hij haar, maar in plaats van de puntenslijper terug te geven, geeft hij haar zijn potlood. Hij stottert, herstelt zijn fout en maakt zich uit de voeten. Er zijn van die situaties waar vlekkeloos Nederlands niet nodig is!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten