Als Suikerfeest en Thanksgiving op één dag vallen

Als Suikerfeest en Thanksgiving op één dag vallen

Van de week zat ik in het buurthuis waar ik les geef, in de pauze aan de bar met een jonge Turkse cursiste. Ze wees me op een man verderop aan de bar. “Wat heeft hij aan zijn handen?” vroeg Sevgi. Ik keek. Grote knobbels op zijn gewrichten, zijn handen stijf en vergroeid.
“Reuma, denk ik,” antwoordde ik.
Tegelijk met Sevgi keek ik naar onze gezonde handen. We keken elkaar aan, en toen keken we tegelijk naar boven. “Gezondheid is iets om dankbaar voor te zijn,” zei ik. Daar was ze het wel mee eens.

Er wordt veel gezeurd en geklaagd in Nederland. Ook op feestdagen. De commercie heeft de Christelijke feestdagen van zijn betekenis ontdaan.
Kerst is een eetfeest geworden.
Sinterklaas gaat over cadeautjes.
Sint Maarten gaat over snoep.
Pasen, waar gaat dat ook al weer over? Chocola eten?
En Pinksteren? Weet helemaal niemand meer.
Eind 2006 bedacht het CNV daarom dat het een goed idee zou zijn om tweede pinksterdag af te schaffen en dan een vrije dag te maken van het islamitische Suikerfeest. Ik ben helemaal voor. Helaas is er weinig draagvlak voor: We laten “ons” feest niet inpikken door “hun” feest! Nu loop ik al een paar jaar rond met het idee dat het jammer is dat we in Nederland niet zoiets kennen als Thanksgiving. In oude agenda’s stond nog wel eens: “dankdag voor het gewas”, ergens in het najaar, maar ik heb nog nooit gehoord van iemand die dat vierde.
In deze tijden van Wildersfilms en andere verschijnselen van polarisatie denk ik dat Suikerfeest Nationale Dankdag moet worden, en dan van ons allemaal. De tijd is rijp.

Om dit te lanceren heb ik ook nog wel een idee:
Zet wat bekende Nederlanders in een studio. Ze mogen om de beurt voor de camera vertellen waar ze dankbaar voor zijn.
Afwisselen met straatinterviews: onbekende Nederlanders. Autochtonen, allochtonen, jong en oud, gezond en gehandicapt, kinderen, toeristen. Christenen, Moslims, Boeddhisten, Hare Krishna’s. Misschien een priester en een imam.
Ze mogen nadrukkelijk geen dingen zeggen als: “Ik wil effe mijn buurvrouw bedanken dat ze altijd op mijn kinderen past als ik naar de sportschool ga. Annie, dankjewel!”
Ik heb het over een onpersoonlijk soort dankbaarheid, waar mensen naar keuze een religieuze invulling aan kunnen geven.
Muziekjes en optredens er tussendoor. Alsjeblieft geen cadeautjes, geen vreetfestijn, geen wedstrijdelement.

En als we dat nou voortaan vieren op de dag van het Suikerfeest, is het niet één keer per jaar intercultureel feest, maar wel een keer in de elf - en - een - halve maand!

Mijn klas is in elk geval ook helemaal voor. Hoeven ze ook geen vrij meer te vragen van een onwillige schooldirecteur, terwijl hun Nederlandse vriendjes allemaal wel naar school moeten.
“ Is Suikerfeest wel een Dankjewelfeest?”, vroeg ik nog.
Jazeker, knikten ze allemaal.

Waar wachten we nog op? Ik ga alvast oefenen met mijn klas:
“Waar ben jij dankbaar voor?”