goed nieuws en slecht nieuws

Het is de derde week dat ik binnenloop in wat nu een vluchtkantoor is geworden. Nu is er wel iets van de grond gekomen, gelukkig!
Bij binnenkomst word ik begroet door een meneer die me vraagt wat ik kom doen. Na mijn uitleg wijst hij op een grote foto in de hal van een van de voormalige Vluchtkerk- bewoners. "Maar vandaag is zijn begrafenis," zegt hij. Er staan bossen bloemen voor de foto en de aankondiging van zijn overlijden en de tijd van de uitvaart: vanmiddag om 3 uur. Jean-Paul heette hij.
Na dit trieste nieuws loop ik toch maar naar boven. Onderweg kom ik veel bedrukte gezichten tegen, en een man in een priestergewaad. Op de beletage gelukkig niet de enorme hoeveelheden brood en voedselresten zoals de vorige keer. Op de website www.vluchtkerk.nl staat ook nog steeds een oproep om maaltijden te brengen. Lastig te coordineren natuurlijk, om niet de ene dag teveel en de andere dag te weinig te hebben. Ik mis er toch al een centraal aanspreekpunt, maar begrijp dat dat lastig is. Gelukkig ook weet ik nu de website te vinden! ik bleef maar zoeken op vlluchtelingen, amsterdam, enzo. Via de site heb ik nu dan ook contact gelegd met hopelijk iemand die me op de hoogte kan houden
Op de eerste verdieping tref ik mijn contactpersoon, Thomas, aan met 2 willige cursisten. Ik krijg thee en pak mijn whiteboard erbij. Ik begin maar gewoon met wat zinnetjes: mijn naam is Ineke, wat is jouw naam? Waar kom je vandaan? Ik kom uit..... Je eigen naam spellen in het Nederlands (dus de H geen asj noemen of eetsj) lijkt me ook belangrijk.
Al snel voegen zich nog wat mannen en een vrouw zich bij mijn klasje. Af en toe steekt iemand een sigaret op, gelukkig staat het raam open. Af en toe loopt er iemand weg, af en toe komt er iemand bij.
Ik leg het verschil uit tussen formele en informele aanspreekvormen: u, goedemorgen, meneer en mevrouw versus hoi, doei, jij en voornamen.
Dan nog wat getallen, en vragen naar geboortedatum en -plaats.
Eigenlijk is de aandacht na een uurtje wel op. Mensen beginnen op te staan. Er komt nog een Nederlandse vrouw bij zitten die zegt, iedereen te kennen; ze komt hier een paar keer per week. Ik sluit af en beloof, de volgende week weer te komen.
Het is improviseren , met een bank en losse stoelen rond een salontafel. Gelukkig had ik zelf pennen en schriften meegenomen. Ik hoop dat de schriften volgende week nog te vinden zijn. En de cursisten.....
Onderweg naar beneden kom ik een psycholoog tegen, die een poule aan het opstellen is met anderen, om 3 keer per week langs te komen voor spreekuur. En een kunstenares met een sjoelbak.
Kortom, veel goede wil vanuit de omgeving.
Helaas is er nog altijd geen douche. Sommigen douchen nu toch bij de moskee aan de overkant van het plein, heb ik begrepen. Ik denk telkens maar aan de vrouwen, die er wonen. Onderweg naar huis kom ik nog langs Nisa4Nisa, waar ik onlangs een taalles heb gegeven als invaller. Ik besluit even binnen te lopen om de multi-inzetbare Fatima te vragen of zij raad weet. Ze weet inderdaad nog wel handige mannen, en met geld is misschien ook wel iets te regelen.
Maar eerst wacht ik morgen af, dan wordt bekend of de vluchtelingen in het kantoor kunnen blijven.

Wordt vervolgd........